Cumhuriyet tarihi baskılar, karşıtlıklar ve kabulleneyemen toplulukların arasında oluşan mesafelerin gelgitleriyle yaşadı. Siyaset kurumu üstün akîl bir toplum oluşturmak ve mesafeleri kapatmak, kırgınlıkları, kızgınlıkları gidermek adına toplumsal uzlaşıyı ifa etmeyle mesülken toplum barışını hiçbir zaman sağlayamadı.

Bu karşıt ve kırgınlıkların içerisinden çıkıp gelen siyasi partiler geçmişin yaralarını, acılarını sarmak ulusal huzuru tesis etmek yerine kimlik politikaları üzerinden iktidar olmayı tercih etmiş, mağduriyetlik sıfatının ulaştırdığı güçle bütün mağduriyetlikleri, haksızlıkları ortadan kaldırmak yerine işleyen zulüm lokomotifinin değişen makinisti olmayı seçmişlerdir.

Komşusunun evi yanarken kendi siyasi kitlesine koşun su doldurun kovalarınızı demek yerine benzinliği işaret etmiş, bu ağır tahrikler neticesinde toplumsal barış yanarak can vermiştir.

Artık kafaları tokuşturulmuş yumurtalar gibiyiz. Tokuşturanı göremeyen çatlayana gülen bir topluma dönüştürüldük.

Bu siyasî dolantılar dönüşümlü olarak üstünlük bağlamında yerlerini değiştirirken ülkeye kâr getirmediği gibi asla bir araya gelemez kutuplar oluşturmaktadır. Sorunun kaynağını sadece iktidar ile kısıtlamak doğru olmayacağı gibi muhalefet partilerini de katmak gerekiyor. Muhalefet yaşadığımız olumsuzluklar karşısında sorumluluk almaktan ziyade kolay yolu tercihle eleştiri makinesine sarılmak suretiyle kendi tabanını kamufle ediyor.

İktidar partisi bütün politikalarını hakimiyetini kaybetmemek adına kendisine atfedilen dini, milli duyguları istismarla korumaya çalışmaktadır. Tabandaşlarının tutarlı olarak kabulleneceği bu siyaset tarzına muhalefet etmek dine, millete, devlete isyan etmekle değerlendirilmesi ortaya savaşılması gereken düşmanlar çıkarmış. Belleklere pompalanan bu absürd yaklaşıma "beka meselesi" denmesi de derin bir travma halini ortaya koymuştur. Koltuk tedarikçisi olarak kullanılan tabanların uykudan ne vakit uyanacaklarını kestirmek gerçekten çok zor.

İktidarın oltaya taktığı sanal gündem yemini yutan muhalefet partileri kurulan senaryoların figüran oyuncusu olarak iktidar partisinin değirmenine su taşımaktan görevinden başka birşey yapamıyor. Muhalefetin herşeyden önce iktidarın beslediği kutuplaşmaları ortadan kaldıracak argümanlar keşfetmesi ve ortaya koymasıdır. Bilâkis iktidarın diri tutmaya çalıştığı kutuplaşmalara aynı üslupla cevap veren muhalefet hiçbir başarı elde edemeyecektir.

Türkiye buzul cağını yaşıyor. İktidarın meşruymuş gibi aktardığı politik söylemler tabanı tarafından "beka meselesi" şeklinde algılanırken gelen eleştirele tahammül ortadan kalkarak iktidara muhalif insanlar "vatan haini" ithamlarıyla karşılaşıyor. Artık komşuların, aynı mahalle insanının birbirine selam bile vermediği soğukluğu iliklerine kadar hisseden bir Türkiye var.

Muhalefet laf savaşı dışında kendini geliştirebilme özelliğine sahip yeni politik metodların keşfini gerçekleştirmek zorundadır. Muhalefet partilerinin başındaki genel başkanlar liderlik vasfından ziyade idarecilik yaptıkları sürece korku koridorları bu ülkede hiçbir zaman aydınlığa kavuşmayacaktır. İktidar partisinin yapmış olduğu hatalara hatayla karşılık vererek meşruluk kazandıran muhalefet kendini kabahatli hissetmek zorundadır.

İktidarın kökleştirilmiş kültler ortaya çıkaran ve inanç ekseninde kendi tabanının damarlarına enjekte ettiği aşıya karşı muhalefetten beklenen panzehir üretmesidir. Demokrasi, adalet ve hukuk sistemini yerine oturtacak ülkeyi refaha taşıyacak akliselim muhalefetin varlığı bütün isteğimizdir.

Herkesin fikrini korkmadan söyleyebildi, hiç kimsenin eleştirmekten çekinmeyeceği ve eleştirilere herkesin açık olacağı bir ülkedir hayalimiz.