İçinde trajedi, adrenalin, öfke, isyan, sukutuhayal, coşku gibi birçok duygunun olağan limitlerini net biçimde aştığı, ihlal ettiği bir macera romanı gibiydi dün akşam seyrettiğimiz mücadele.

Doksan dakika bipolar gelgitler, yüksek nabız, düzensiz kalp atışları, binbir surat ve bir coşku fırtınası ile bitirdiğimiz romanın sürpriz mohikanı Ernest Muçi olur, olacak deselerdi hiç ihtimal vermezdi bordo mavi camia.

Bu Arnavut’un ne Beşiktaş kariyerinde ne Trabzon’da bir maçın makus talihine sihirli dokunuşu olmadığı gibi ümit veren, hayal ettiren potansiyeli de izlenmemiş, gözlenmemişti. Bu maçta hem erikle votkayı çalıştırdı hem de çift dikiş attı Başakşehir filelerine.

Peki herkesi, bizleri terse yatırdı mı? Evet, bir maçlık yatırdı. Artık hayal edelim mi? Keşke...

Bu maçta kazandıklarımızı üst üste koysak yüzle çarpsak bile kaybettiğimiz bir centilmeni, bir emekçiyi, bir profosyoneli, bir sportif karakteri hatırlayacağız daima.

Edin Visça şampiyonluğumuzun takımdaki son temsilcisiydi, ruhuydu, vizyonuydu, kaptanıydı. Yanılmıyorsam ilk defa kaptan olarak çıkmıştı tünelden çimlere. Ne yalan söyleyeyim Onur Kıvrak’tan sonra bu kadar samimi ve sempatik bir takım kaptanı görünce müthiş haz duymuştum maç başlarken.

Başakşehirli futbolcunun yaptığı gaddarlıktı, ihanetti futbola da, spora da , insanlığa da. Ortada top, sahipsiz top hamasetine girmesin kimse lütfen. Bu eylem olası kasıttır ve TCK’lıktır. Geçmiş olsun, yolun açık olsun futbolun oryantalisti.

Rakibimizin on kişi kaldığı andan itibaren, görülen kartın dakikasına bakınca bir eksikle maça çıktılar da diyebiliriz, takımımızın taktiği, düzeni, stratejisi her neyse akamete uğradı.

Bordo bereli futbolcular artık kaos, yağma derdine, düzenine meylettiler maalesef. Fatih Hocanın bu duruma devre arasına kadar seyirci olduğu, biçare kaldığını not edelim arşivimize.

Aksine rakip antrenörün bu beklenmeyen duruma karşı bir kurmay refleksine şahit olduk. Hem oyuncu hem oyun değişikliği ile rehavete, yağmaya, ganimete dalmış ekibimize çok özel dersler verdi, aldırdı. Üstelik devreyi skor olarak da üstün bitirdi.

Devre arasında yapılan rehabilitasyon neticesinde ikinci yarıda daha derli toplu, sakin ve taktik disipline sadık bir takım, düzen seyrettik.

İyi ya da kötü, yeterli veya yetersiz şeklinde eleştiriler saklı kalmak kaydıyla 3-2 öne geçene kadar sürdü devre arası yapılan rehabilitasyonun etkisi.

Nuri Hocanın yine oyuna ve takımına müdahalesi bozdu bizim tedirgin ve eğreti düzenimizi. Sonra beraberlik, hüzün, kaos ve heyecan dolu zaman dilimine geçildi. Son şansı, son fırsatı kullanan Muçi takımımız ve camiamızı bir depresyondan, karanlıktan, kargaşadan çekti aldı rakip kaleye gönderdiği füzeyle.

Evet kazandık, evet iyi bir puan ortalamasına sahibiz, evet ezeli rakiplerimize göre kısıtlı bütçeye/kadroya sahibiz ama ligin sonlarında konumlu üstelik on kişiyle oynayan bir rakibe karşı arkamıza yaslanmak, çayımızı keyifle yudumlamak, tansiyonumuzu zorlamamak istiyoruz doğal olarak. Değil mi Fatih Hocam?

Bir nebze olsun bizi de sağlığımızı da düşünüyorsan Okay’dan stoper, Olaıgbe’den kurtarıcı, Augusto’dan playmaker imal etme ısrarından vazgeç hocam. Hatta Olaigbe’yi bir süre Cihan’la takas et istersen. Ehvenişer de bazen tercih sebebi olabilir çünkü.

Dünkü mücadelenin ilk yarısında Mustafa, ikinci yarısında Oulai müthiş bir karakter koydular sahaya. Ounachu yine etkisiz ve bitikti. Augusto’nun bu seviyede bencilliği idari ikaz ve cezalarla sonlandırılmalıdır.

Bir programda eski bir hakem "Hakemler herkesin gördüğüne düdük çalmalıdır. Kimsenin görmediği aksiyonlara düdük çalmak, racon kesmek bu meslek için işgüzarlıktır" demişti ya işte o öğretinin içine edildi maçın var ve yok hakemleri tarafından. Öyle iki penaltıya hükmedildi ki ne sahada, ne tribünde, ne ekranlarda fark edilen müdahaleler adeta kriminal metotlarla ortaya çıkarıldı. Kardeşim siz adli tıp çalışanı değilsiniz ha. Herkesin gördüğünü görün ve hükmedin lütfen...