‘Trendyol’daki konumları sabitlenmiş, hedefleri kadük kalmış iki moralsiz ve huzursuz takımın mücadelesini seyrettik. Alınacak puanların veya skorun futbola çok da hitap etmeyen tezahürleri olacaktı.

İstanbul’un siyah beyazlı züğürt ağası, ‘Ziraat’ kulvarında da saf dışı kalmanın ezikliği ve tahribatı ile kaynıyor vaziyetteydi.

Trabzonspor maçını, camialarındaki kızgınlığı bir nebze soldurmak, bir müddet oyalamak ve başkanlarına, hocalarına iade i itibar nakli olarak görüyorlardı.

Trabzonspor ise süper lig zirve yarışına ortak olduğu, edildiği fırsatları deyimi yerindeyse çok ucuza tepti.

Kıt kaynaklarla kurulmuş, nitelik ve niceliği sınırlı futbolcu stoku uzun maratonda deforme oldu metal olarak da mental olarak da.

Bu sezonu anlamlandırabileceği tek obje Ziraat Türkiye Kupası’nı müzesine taşımaktı.

Dolayısıyla bu hedefi öncelemesi rasyoneldi. Kupa yarı finaline ve devamında finaline daha güçlü ve eksiksiz çıkmak üzerine strateji geliştirmesi beklenendi. Ağır bir mağlubiyet dışında her skorun hazmedilebileceği krediye sahipti.

Maç öncesinin ahval ve şeraitini özetledikten sonra sahaya girelim şimdi de.

Fatih Tekke sağdan soldan derleyip İstanbul’a getirdiği toplam on beş futbolcudan bir de rotasyon yaptı garibim. Ounachu, Tim ve Augusto’yu dinlendirdi çarşamba için.

Sahaya çıkardığı kadrodan Muçi, Zubkov, Nwakaeme üçlüsü savunma,  Oulai, Benjamin ikilisi fizik özürlü kramponlardı. Üstüne Onana maçın başında sakatlanıp sahayı terk etti. Muhallebi yerken dişi kırıldı takımımızın yani.

Saha ve seyirci avantajının yanı sıra takımımızın talihsizlikleri, hocamızın tercihleri münasebetiyle rakibimizin kolay kazanacağı bir düello halinde başladı mücadele.

Kalecimizin acemiliği sayesinde skoru da yakaladılar maçın başında. Ancak hafta boyu zihinlerine tıka basa doldurulan motivasyon beyin- kas koordinasyonlarını sekteye uğratmış. Sinirli, gergin ve aceleci davranarak hatalar yaptıklarını gözlemledik. Tabi bu tanı iyi niyetimizin ürünüdür. Belki de Sergen Hocaya karşı pasif bir direnişti düşük enerjili reaksiyonları.

Fatih Hoca zaafiyetinin farkında olduğu kadrosunu 4-2-3-1 şeklinde sahaya dizerek yarı sahasını top trafiğine kısıtladı. Tabi bu diziliş teorideydi. Pratikte gerçekleşen 6-3-1 dizilişi şeklindeydi.  O bölgede çalınan toplarla da öndeki dörtlüyü hücuma çıkardı. Yani bildiğimiz kontra modeli. Geniş alanlarda az adamlara karşı kreatifliklerini doyasıya sergileyen hücumcularımız bolca pozisyon buldu, şut attı, skor üretti.

Arkadaki dörtlü blok ve önlerindeki iki bücür ise nöbet mahallerini hemen hemen hiç terk etmediler. Böylece rakibimize doksan dakika ne eksik yakalandık ne dengesiz.

Ümit Nayır, Ozan Tufan ve Nwaiwu çok üst seviyede kavga ettiler maç boyu. Şunu tereddütsüz iddia edebilirim ki ligin ikinci yarısında Ozan ve Nwaiwu, Pina'yla beraber takımın assolistleri oldular.

Salih’in stoper mevki için Trabzonspor'da kariyeri çok zor görünüyor. Evet bir Lovik'ten bir Okay'dan çok daha yararlı o bölgede ama şampiyonluk hedefi için iki üç beden büyütmeli kendisini. Aynen kaleci Ahmet Doğan gibi…

Zubkov’un attığı gol Nwakeme’nin resitali ve devamındaki kombinasyon da dahil harikaydı. Yine bir on numara golü seyrettik Ukraynalı’dan. Bazen on numara oynasa mı ne?

Maçın hakemini hatasız yönetimi, bordo mavi formalı gençleri emek ve azimleri için tebrik ediyorum. Kocaman bir tebrik de  Fatih Reis'e ve ekibine ...