Lige böyle uzun aralar verilince araya fit giren takımlar dönüşte tempo ve motivasyon sorunu yaşarlar. Farklı bir Galatasaray galibiyeti ile başladığımız milli arada bu dezavantajı en fazla hisseden takımız muhtemelen.

Bunun yanında Trabzonspor için her zaman zor, stresli ve yıpratıcı bir deplasman olan Samsunspor'la oynamanın şanssızlığı da vardı.

Ama bu gördüğüm, seyrettiğim Samsunspor, mevcut kadro kalitesi ve seyirci küskünlüğü ile Süper Lig seviyesinin bir iki tık altında.

Trabzonspor için yukarıda saydığım zaafların çok dramatik bir skora sebebiyet vermemesi de komşumuzun saha içi ve dışındaki içler acısı haliydi bence.

Samsunspor deplasmanı, üç gol, üç puan üstelik 50 dakika 10 kişi oynamışız. Daha ne olsun. Bundan iyisi Samsun'da kayısı diyen, düşünebilen pragmatist taraftarlarımız da vardır tabii ki.

Lakin ben futbolun temaşa, romantizm bölümünün öğrencisi ve savunucusuyum. O yüzden alınan puanın ve skorun elbette memnun olanıyım. Ama tatmin olanı değilim.

Oyunun ilk yarısında olsun ikinci yarısında olsun bizim Samsunspor takımına bariz bir oyun üstünlüğümüz yoktu. İlk yarıdaki skor tamamen kreatif futbolcularımızın bireysel becerileri ile gelişti.

Attığımız ilk golde Mustafa'nın müthiş slalomu ve Aral - Muçi ortaklığı, ikinci gol rakibimizin kalecisine, üçüncü gol stoperine iadei taahhütlü.

Genel hatlarıyla ağır düşünüyoruz yavaş oynuyoruz. Sağ kanadımız ile sol kanadımızın birbirleriyle bağlantısı ya da bağlantı sağlayıcısı yok. Türkçesi oyunun yönünü değiştiremiyoruz. Sağda sıkışınca top kaybediyoruz, solda sıkışınca top kaybediyoruz. Olmadı geri oynuyoruz. Taa kaleciye kadar. İşte orada devreye girecek bir usta bir sihirli ayak çok şeyi değiştirebilir. Fabinho’da var mı bu özellik derseniz ben de size Sosa derim.

Evet, Melih Kabasakal son derece anti profesyonel bir reaksiyon sonucu oyundan atılmış olabilir. Özür dilemesi güzel bir şey ama daha güzeli bu hareketi yapmamasıydı sevgili Melih’in. Neticede 10 kişi kaldık 7 kişi değil. Üstelik 3-0 öndeyiz. Yanında rakibimiz de çok kötü. İkinci yarı bu kadar çaresiz, bu kadar telaşlı, bu kadar gömülü olmanın, oynamanın mantığını çözemedim ben. Reis mantığı galiba!

Söylemişimdir çok kere, istemişimdir gönülden, özlemişimdir sağlıklı, güçlü ve formda hallerini. Tim ve Batagov olmadığında takımımız için her deplasman zor, her deplasman strestir. Bu maçın skoru dışında en güzel hali Folcarelli'nin dönüşüydü.

Muhammed Salah'ı Konyaspor deplasmanında sağ çizginin belirli bölümündeki stabilliği ile eleştirmiştim. Aynı Salah'i seyrettim. O konumlandığı dar ve kısa alandan iki kere çıktı iki gol attırdı arkadaşlarına. Anlaşılıyor ki biz Salah'ı sadece Trabzon'da doya doya seyredeceğiz.

Nwaiwu, Pina, yorulana kadar Mustafa ve tabii ki Fabinho çok iyiydiler ama Onana onlardan da iyiydi.

Thomas hocanın ikinci yarıda 10 kişi ile savunup bu kadar çok pozisyon ikram etme absürtlüğüne kafa yorması lazım. Adamlar Onana’nın şaftını kale direklerinin şakulünü kaydırdılar resmen. Bu olamaz bu kadar olamaz. Ounachu'yu önde top tutsun dürtüsüyle sahaya atmışsa vay bizim halimize. Yok, üç stoper yetmez ceza alanımızda hava desteği sağlasın diye oyuna almışsa vay onun haline.

Dost ve komşu rakibimiz Samsunspor ise sahibi patavatsız  oligarkın ihtirasları ve para hırsı yüzünden çok güç kaybetmiş önceki yıllara göre. Vallahi bu işin hiç şakası yok. Devre arasına kadar en az on beş puan toplayamaz ve transfer tescil döneminde dört beş takviye yapmazsa süper ligde misafirdir.

Maçın hakemini genelde beğendim. Melih’e gösterdiği kırmızı kart tam isabetti. Bizimki neredeyse kafayı araya giren hakeme atacaktı. Şimdiye kadar neden göçmen statüsünde kariyer sürdüğü anlaşılmıştır. Öfke kontrolü çocukluk seviyesinde. Başka da oyun şekline skorun rengine etki yapacak hataları yoktu.

Tebrikler bordo mavinin çocukları tebrikler Reis. Darısı önce Finlilere sonra İstanbullulara.

Saygılar efendim…