“Aslan, ceylan, sırtlan ve zebra yan yana yürüyorsa ormanda büyük bir hesap var demektir.”
Düne kadar birbirinin gölgesine basmayanları bugün aynı masada görünce insan ister istemez soruyor: Hangi mesele çözüldü de bu kadar yakınlaştınız? Dün birbirinize yönelttiğiniz ağır suçlamaların hangisi geçerliliğini yitirdi?
Memleketin çözüm bekleyen meseleleri yerli yerinde. Masanın etrafındakilerse hep bir ağızdan, “Memleket için iyi bir iş yapıyoruz” diyor. İyi de kimin için, neyin karşılığında?
Bir arazi düşünün. Yıllarca üzerinde tek çivi çakılmasına izin verilmemiş. Bir gün belediye meclisinden bir karar çıkıyor, arazinin değeri katlanıyor. O karardan birkaç ay önce oradan yer alanlar varsa sormak hakkımız. Mahalleli imar değişikliğini plan askıya çıkınca öğrenirken onlar o araziyi almayı nasıl akıl etti?
Rantın her türü tapuya işlenmez.
Bazen bir makamın korunmasında, bazen siyasi geleceğin güvenceye alınmasında, bazen de yarın kullanılmak üzere bugünden verilen desteklerde karşımıza çıkar. Dün sakıncalarını kürsüden tek tek saydığı kararın altına bugün imza atan siyasetçiye sormak gerekir: Ne değişti?
Elbette bir siyasetçinin fikri değişebilir. Ancak fikir değiştirmek başka, siyasi çıkarlar değiştiği için ilkelerden vazgeçmek başkadır.
Siyasette sebep-sonuç ilişkisi yalnızca söylenen sözlerle değil, alınan kararların kime ne kazandırdığıyla da kurulur. Bir imar kararında kimin arsasının değerlendiğini soruyorsak, siyasi bir anlaşmada kimin konumunun güçlendiğini de sorarız.
Hele konu Türkiye'nin geleceğiyse...
Terörle mücadele, silah bırakma, örgüt mensuplarının hukuki durumu, olası yasal düzenlemeler ve ülkenin bütünlüğü aynı siyasi sürecin başlıkları hâline geliyorsa, artık genel ifadeler yeterli değildir.
Barış sözü, hukukun yerine geçemez. Güvenlik gerekçesi de milletin bilgi alma hakkını ortadan kaldıramaz.
Aynı ülkenin yurttaşlarını kökenlerine ve yaşadıkları bölgelere göre siyasi pazarlığın ayrı tarafları hâline getirmek, birlikte yaşamanın dayandığı güveni zedeler.
Bölünme tehlikesini ciddiye almak için haritada yeni bir sınır çizilmesini bekleyemeyiz.
Bir de bütün bu gelişmeleri tedirginlikle izleyen vatandaş var.
Siyasi aktörler sürekli yol alındığını söylüyor. Peki, hangi yolda, hangi hedefe doğru?
Millet, hangi teklifin masada olduğunu, hangi şartların kabul edildiğini, sürecin nerede duracağını bilmiyorsa kendisinden nasıl güven beklenebilir?
Belirsizlik uzadıkça siyasi hesaplar görünmez, vatandaşın endişesi büyür.
Üstelik bütün sorumluluğu masanın başındaki kişiye yüklemek de kolaycılıktır.
Böyle sofralar yalnızca güçlülerin iradesiyle değil; koltuğunu korumak için susanların, ittifak hesabıyla itirazını geri çekenlerin ve siyasi geleceği uğruna dün savunduğu ilkeleri unutanların desteğiyle kurulur.
Yarın bir kararın hesabı sorulduğunda kimse, “Benim oyumla mı geçti?” diyerek sorumluluktan kaçamaz.
Evet, sizin oyunuzla da geçti! Parti disiplini, milletvekilinin vicdanını ve anayasal sorumluluğunu ortadan kaldırmaz.
Dün terörle mücadelede taviz verilemeyeceğini söyleyenler, bugün farklı bir yol öneriyorsa bunun gerekçesini açıklamak zorundadır.
Her siyasi yakınlaşmanın ardında gizli bir pazarlık olduğunu iddia edemeyiz. Ancak dün birbirine karşı çıkanların bugün aynı karara destek vermesinin nedenini sormak milletin hakkıdır.
Çünkü siyasi anlaşmaların değeri, masadakilerin birbirine ne kazandırdığıyla değil, ülkeye ne kazandırdığıyla ölçülür.
Orman hepimizin.
Millet, kendi geleceği hakkında neye karar verileceğini imzalar atılmadan önce bilmek ister.