Ziraat Türkiye Kupası finaline çıkan Trabzonspor’un futbolcu ve teknik heyeti ağır bir eleştiri bombardımanı ile başbaşa dünden beri. Bu saatlerde de devam ediliyor gerek sosyal medya da gerek yaygın olanında.

Çok değil dört gün önce Beşiktaş’ı İstanbul’da mağlup ettiğinde muhatap olunan güzellemelerin ve övgülerin bini bir para değilmiş gibi.

Ya vezir ya rezil statüsü Trabzonspor camiasının, taraftarının endüstrileşen futbol realitesine henüz entegre olmadığını gösteren parametrelerden birisidir.

Her maçta, her platformda takımlarının galibiyetini, yetmez farklı galibiyetini, yetmez rakibini ezmesini, yetmez şov yapmasını istiyorlar. Bu iştiyak neredeyse paronoya halini almış.

Futbolcu stoğunun sayısı, kapasitesi, oyun sistemi, hedef önceliği, taktik ve motivasyon, eksiklik, formsuzluk, rakibin seviyesi, hedefi gibi gibi maç önü girdileri yoktur fanatik egolarında.

Kupa finaline çıkan takımımıza yönelen tepkilerin nedeni rakibimizin genç futbolculardan oluşan bir rotasyon kullanmasıydı. Bu kadro revizyonu nedeniyle bol gollü, güle oynaya bir galibiyete şartlanmışlık gelişti hafta boyu.

Oyun ve skor bu minvalde olmayınca da galibiyete rağmen kıyamet koptu.

Gençlerbirliği takımı çoluk çocukla oynadı diyorlar ya Trabzonspor sezon boyu çoluk çocukla çıkıyor sahaya zaten. Kesin olmamakla beraber dün sahaya çıkan iki takım on birinin yaş ortalaması arasında totalde bir ya da iki fark vardır. Merak edenler bir çıkarsın bakalım.

Hani bir aykırı bir pragmatist taraftar çıkıp, "Ya kardeşim bir antrenman modunda sıkmadan, yorulmadan, sakatlık yaşamadan kazandık. Finale çıktık. Nedir bu öfkeniz, karamsarlığınız?" derse mantıklı bulmaz mıyız?

Oyunun ve pozitif istatistiklerin memnuniyetsizliği, kabul edilmezliği sanki ilk defa yaşanıyor algısı var. Halbuki Trabzonspor’un en az on maçı bu sezon böyle verimsiz, hücumsuz, tatsız tuzsuz.

Peki, neden bu biçare performans?

Dar kadro nedeniyle sürekli kullanılan futbolcularımızın bir kaçında metal ve mental yıpranma oluştu doğal olarak. Özellikle Alanyaspor maçında başlayan ve Başakşehir maçında gözle görülebilir hale gelen deformasyonun iki mağdurlar Onuachu, Mustafa ve Oulai oldular.

Yine Zubkov, Muçi ve Folcarelli de sakatlıktan tam randımanlı dönemediler.

Batagov’un sakatlığı ise Fatih Hoca’nın veya Trabzonspor’un sistemini de sakatladı. Savunmadan oyun kuran, oyuna çıkan, tıkanan oyuna kapanan rakibe panzehir olarak kullanılan Ukraynalı felç etti Fatih Hocanın sistemini.

Ligin son haftalarındaki bu kadar olumsuzluğu sadece Ozan ve Nwaiwu’nun yükselen katkıları dengelemeye çalıştı ama ligde yetmedi. Kupada yeter mi göreceğiz?

Dün özelinde öndeki dörtlüden üçünün son derece formsuz hali, merkezdeki iki bücürün kısıtlı rutinleri dışına çıkamayışları, Lovik ve Salih’in tedirgin ettiği savunma bloğunun stabil kalması ve totalde atmış yetmiş metreye çıkan takım boyunu kötü futbola sebep gösterebiliriz.

Düne dair; spor ekranlarına, sayfalarına, köşelerine düşmeyen bir Onana vakası var. Yediği golden sonra zıvanadan çıktı adeta. Golün hemen akabinde Salih’e ya da Pina’ya okkalı bir fırçasını okuduk beden dilinden. Ardından laubali ve tehlikeli terkleri oldu kale sahasını. Ve maçtan sonra Nwakaeme ile yüksek dozda bir diyalog yaşadı. Trabzonspor muhabirlerinden bir bilgilendirme, bir istihbarat bekliyoruz. En azından ben merak ediyorum. Onana’nın afra tafrası neden ve kime yönelikti?

Final maçında yaraları biraz daha iyileşmiş, motivasyonu artırılmış bir takım görürüz inşallah. Bu haliyle çok zorlanırız çokkkkk ...