Trabzonspor Thomas Reis'in göreve gelmesinin ardından oynadığı dördüncü maçını da kazandı.

İki hafta önce bir ezeli rakibini dün de diğerini söğüşledi resmen. Ne gol atma imkanı bahşetti ne de puan iki İstanbullu’ya. Ard arda üst üste.

Topu verdi, topu bıraktı, oyaladı, boyaladı ve kontra çıkışlarla avladı.

Arada Samsun’da ve Finlandiya’da da iki küçük pürüz halletti söylemesi ayıp.

Fatih Tekke'nin adrenalini ve tansiyonu düşük, rasyonalitesi yüksek sisteminden bıkkınlık, baygınlık yaşayan bordo mavi yürekler Reis Hoca ile bir heyecan fırtınasına tutulmuş gözüküyor.

Bu heyecanın büyük bölümü bizim yarı sahamızda, ceza sahamızda yaşansa da fanatizmin görme engelli karakteri sayesinde yuvarlanıp gidiyoruz şimdilik.

Esasında Reis Hoca ile güncellenen oyun sistemimiz bir büyük takım oyunu değildir. Trabzonspor'un tarihi, kültürel ve sportif kodları dik oynamaktır, had bilmemektir, inadınadır.

Alman hocanın bu sistemdeki ısrarı kendi portföyünün kısırlığından mıdır yoksa elindeki kadronun donanımından mıdır şimdilik soru işareti.

Dört maç on iki puan, atılan bolca yenilen çok az gol ve heyecan. Bundan iyisi William James'te ( pragmatizmin sembolü) kayısı diyecek olanlara da dokunmak istemiyorum.

Hadi geçtim büyük takım oyunu mavalını bu sitemde de azımsanmayacak eksiklerimiz var.

Bir kere çok az geçiş yapabiliyoruz. Bu bizi sahada aciz, mahkum gösteriyor. Rezil oluyoruz sosyeteye.

İkincisi bu yoğunluktaki bir savunma futbolunda basit ve çok gol pozisyonu veriyoruz rakiplerimize. Daha kompakt ve kaymaların daha süratli yapılması gerekiyor takım halinde.

Hiç deneyimlemediğimiz bir durum da skor dezavantajına düşmediğimizle alakalıdır. Hep skor üstünlüğünü yakaladık ve maçlar oyun sistemimize uygun hale geldi. Yani körün istediği gibi oynama şansı yakaladık. Herhangi bir mücadelede skor olarak geriye düştüğümüzde hocamızın ve takımımızın ne reaksiyon vereceğini göremedik bilemiyoruz.

Ve hepsinden önemlisi bu sistemin Salah’sız sürümü. Ben hiç mümkün görmüyorum. O yüzden Salah’ı pamuklara sarmak hatta bir pamuk fabrikasında saklamak en akıllıca olur.  

Haftalardır Onana'nın, Nwaiwu'nun, Fabinho'nun, Pina'nın çok üstün ve çok özel performanslarından bahsediyoruz. Bu futbolcularımıza daha ligin başında bu kadar yük düşmemeli. Bunların potansiyellerini bu kadar erken israf etmemeliyiz. Bu gruba ekleyebileceğimiz Mustafa'nın durumu hepimize örnek olmalı. Arkadaşlarına göre anatomik donanımı biraz daha zayıf olduğu için mevcut tempoya dayanamamıştır.

Bu arada bir anti parantez açmak gerekir diye düşünüyorum. Dün Beşiktaş on birinde başlayan Vaclav Cerny on gün önce bir maçı yarıda bıraktı. En az 4-6 hafta olmayacağı düştü basının gündeminde. Ama dün sahadaydı aslanlar gibi. Şayet bizde oynasaydı dün ameliyat edilmişti muhtemelen bir hastanede. Vallahi bunu bir ironi olarak kabul etmeyin Beşiktaş'ın ya da Galatasaray'ın sağlık ekibine haftada bir gün Trabzonspor tesislerinde poliklinik yaptırılmalı. Artık parası neyse veririz canım!

Dün kulübemize baktığımızda sezon başındaki genişlikten ve kaliteden eser yoktu. Bu durum hem bizim hem teknik ekibimizin huzurunu kaçırıyor. Bu yoğun maç trafiğinde kulübe daha geniş ve hazır futbolcu ile dolu olmalıdır.

Aral ve Dju'nun Muhammed Salah'ı kullanabilme avantajını yeterince değerlendiremediklerini düşünüyorum. Etrafında bir dünya yıldızı var ve sen mum ışığıyla aydınlanmaya çalışıyorsun. Daha istekli ve efektif olmalarını bekliyoruz. Bu konuda Muci her ikisinden önde. Salah’tan daha çok faydalanıyor.

Onana ve Nwaiwu olağanüstü devam ediyorlar. Pina da onlara yakın. Fabinho'yu dün biraz tutuk gördüm. Muhtemelen Ozan'la oynama pratiğinden kaynaklıydı. Sezon başında eleştirdiğimiz, umut kestiğimiz Savic bu yerleşik düzenli savunmada çok sırıtmadığı gibi başarılı ve lider rolünde fena değildi.

Şimdilik bir heyecan fırtınası yaratan Thomas Reis ve sistemi sürdürülebilirse başımız gözümüz üstüne.

Mükemmel bir hakem yönetimi için Cihan Hoca'yı da ayrıca kutluyorum.

Saygılar efendim...