Rakibi can derdindeyken, Trabzonspor akıl olarak çoktan final gecesine gitmişti. Sahadaki tercihler, tempo, iştah... Hepsi 'bu maç ikinci planda' diye bağırıyordu. Bu, taktiksel bir tercih olmaktan öte zihinsel bir vazgeçişti. Oyuncu vücut diliyle, kenar yönetimi hamleleriyle, tribüne geçen enerjiyle aynı şeyi söylüyordu: Odak başka yerde. Gençlerbirliği, Metin Diyadin yönetiminde ligde kalma direncini aklıyla ve disiplinle gösterdi. Basit oynadılar, doğru oynadılar, hayatta kalma refleksiyle oynadılar. Trabzonspor ise sezon boyu beklenen genç oyuncu performanslarını ancak son haftaya sıkıştırabildi. Bu gecikme, oyunculara dair önyargıları silerken, asıl sorunun adresini daha görünür kıldı: Altyapı görevini yapıyor, üst yapı sınıfta kalıyor.

Artık mazereti yok!

Üç maçta da aynı rakibe zorlanan, ikisini kaybeden bir tablo var ortada. Buna rağmen oyuna dair uzun mazeret cümleleri kurmanın anlamı yok. Çünkü mesele oyun değil, öncelik. Öncelik kupaydı ve bu tercih sahaya çıplak biçimde yansıdı. Ligi üçüncü bitirmiş bir takımın son büyük hedefi elbette kupadır; ancak bu gerçek, lig ciddiyetinin buharlaşmasına kılıf olamaz. Merak ettiğimiz gençler sahadaydı, evet. Ama kafamızdaki 'keşke'ler daha da büyüdü: Keşke daha önce, keşke daha cesur, keşke daha istikrarlı... Şimdi bahanesiz bir yere gelindi. Kupaya odaklanmak doğru; fakat bu odak, sorumluluğu ertelemeyi meşrulaştırmaz. Cuma gecesi artık hiçbir açıklamayı, hiçbir iyi niyet cümlesini kabul etmeyecek. Çünkü bu maç, zihinsel tercihlerin gerçek bedelini yazacak.