İyi ki de kazandı. Bir kupanın bin bir ayıp örttüğü günübirlik felsefenin yoğun ve derin tepkilerine maruz kalacak, mağdur olacaktı takımımız da hocamız da futbolcularımız da.
Takımımız rakibini ezdi büzdü mü? Hayır. Sildi süpürdü mü? Hayır.
Direkten dönen penaltı Ounachu’nun, kalecin koltuğundan geçen Bardhi’ninki olsaydı kıyametin her türlüsü kopmayacak mıydı Trabzon da? Kopacaktı hem de en yıkıcı olanlarından.
İşte bu kadar basit ve küçük nüansların şekillendirdiği ilişkiyi bir sevda bir aşk diye tanımlamanın çıkmaz sokağındayız.
Daha bir hafta önce şereflerine ve haysiyetlerine dil uzattığımız bir topluluğu bugün sevincimize, gururumuza vesile kabul ediyorsak yaşadığımız duygudurum bozukluğuna acilen çareler aramalıyız. 
Bu duygusal hezeyanların, fanatizmin, yaş profili eğitim profili ayırt etmeksizin sirayeti ise ayrıca hazindir, trajiktir.
Başarıya, kupaya ve benzeri pragmatik unsurlara dayalı taraftarlık veya futbolseverlik asla sevdaya dahil değildir biline.
O yüzden bu kupa  kazandırdıklarının  yanısıra alınmadığında kaybettireceği maddi ve manevi değerleri hesapladığımızda çok makbule geçmiştir.
Bir kupadan çok daha fazlası olduğunu gerekçelendirelim isterseniz.
Önce bir miktar para ve  itibar sağlamıştır kulübümüze.
Avrupa serüveni dahilinde de avantajları olmuştur. Bu serüvenin bir ay geç başlayacak olması hem transfer hamleleri için zaman hem sezon öncesi kamp programı için konfor anlamına geliyor. Konferans ligi garantisi de cabası.
Fatih Hoca’nın kupa kazanma kriterine bağlı kredibilitesi artmış, özgüveni yükselmiştir. Artık daha rahat ve sakin kalabilme, kararlar alabilme lüksüne sahiptir.
Yönetimin eli güçlenmiş, hedefleri güncellenmiştir. Ligde şampiyonluğa, Avrupa’da başarıya ulaşabilecek nitelik ve niteliklere haiz kadro oluşturma yoluna gireceklerdir.
Futbol için çok şeyler yazmaya, söylemeye gerek yoktur zannediyorum. Düğünden sonra kına yapma işgüzarlığına düşmemek adına tabi ki.
Ama maç için bazı tespitler yapmak istiyorum.
Visça ve Nwakaeme’ye maç önü vedası çok hoştu da daha katılımcı ve coşkulusu Trabzon’da da tertip edilmelidir. Bence bir fırsatta tepildi dün. Alınan kupa Saviç yerine bu iki futbol beyefendisine verilebilirdi Sayın Osman Bak’ın elinden. Çok daha onure edileci olurdu.
Yine maç özelinde Oulai’nin durumu dikkatimizi çekti. Yedek kalmak bayağı zoruna gitti ki oyuna girerken yüzünden düşen bin parçaydı. Sahada da hiç konsantre değildi. Hatta Onana ile bir tersleşme de yaşadılar. Muhtemelen son dakika köşede yaptığı gereksiz faulle ilgiliydi. Kupa seremonisine zoraki katılışı ise hiç şık olmadı. Bu yaşta ve potansiyelde bir çocuğun, değerin psikolojik yönetimi çok daha profesyonelce yapılmalıdır.
Maçın ardından Fatih Hoca’nın basın toplantısını basıp banyo yaptıran futbolcu grubunun tamamı Türk futbolculardan oluşuyordu gördüğüm kadarıyla. Bu durumu garipsedim doğrusu. Hayırlara vesiledir inşallah!
Maça giden taraftarlarımızın maçın başlama saatine kadar meskun olmayan bir mahalde bekletilmesi hoşumuza gitmese de, öfkemizi tetiklese de önleyici bir tedbir olarak gayet rasyoneldi. Antalyaspor’un küme düşmesi vesilesiyle oluşabilecek gerginlik ve çatışma riski önlenmiştir.
Bu maçın Antalya’ya verilmesini öngören vizyona bence nazar boncuğu takmak lazım acilen! Her gün milyonlarca turistin gittiği Antalya yerine ne bileyim Elazığ gibi, Malatya gibi şehirler görülseydi, o şehirlerde bir canlılık bir ekonomik kıpırdama sağlansaydı zarar mı ederlerdi acaba diye düşünüyorum.
Sezon boyu yapılan mücadeleye, harcanan enerjiye, dökülen tere, yaşatılan heyecana teşekkür ediyoruz. Kupaların değil armaların sevildiği, skorların değil oyunun önemsendiği, futbolun kutsanmadığı, barışın ve rekabetin tesis edildiği gelecek sezon ümidiyle hoşça kalın, sağlıcakla kalın...