Alıştığımız bir senaryoyu her hafta izliyoruz.

Tatsız, tuzsuz, temposuz bir oyun ama yine de diken üstünde bir galibiyet.

Trabzonspor’un bu tempo ile maç kazanması hakikaten mucize; bu kadar temposuz bir oyun ile ligin en zayıf takımlarından Eyüpspor karşısında pozisyon yok rakip kalecinin kurtarışı yok.

Tamam Trabzonspor’u seviyoruz ancak ne zaman oynanan oyun bizi tatmin edecek derseniz bu sezon böyle bir durum olmayacak seneye de şüpheli.

Trabzonspor’un standart ve alternatifsiz bir kadrosu var; Zubkov, Pina ve çoğu zaman da Augusto ilk onbirde. Fatih Hoca sanki elinde çok alternatif varmış gibi sırf Ozan’ı sağ bek oynatacağım diye Pina’yı kesiyor. Pina- Zubkov uyumunu ortadan kaldırıyor.

Lovik denen ve sahada sadece Onana’dan pas alıp  Saviç’e veren, Saviç olmayınca tekrar Onana’ya oynayan, başka da hiç bir üretim faaliyetinde bulunmayan, verilen paraların boşa gittiği bir oyuncu var. Lovik’i sahaya atarak kendi işini yokuşa sürüyor.

Muçi’yi kanata atıp Umut Nayır’ı sahaya sürmekle neyi amaçladığını Fatih Hocaya sormak lazım.

Onuachu artık istop etmek üzere, bir santrafor bu kadar farklı mevkilere yetişemez, bu kadar uzun boylu bir santrafora top taşıyacak bir oyun sistemi oluşturamamak çok büyük bir handikap.

Trabzonspor galip geliyor ancak orta sahada bir ağırlığı yok ayrıca rakibe kabul ettirdiği bir oyun sistemi de yok ama ilginçtir takım bir şekilde galip geliyor.

Bireysel performans olarak bakarsak; Saviç, Chıbuike, Olai öne çıkan oyuncular oldu. Folcarelli kesici olarak iyi ofansif olarak vasatın altında.

Onuachu kendi mevkisinde oynamadığı ve sık sık orta sahaya geldiği için vasat bir oyun ortaya koydu.

Augusto golü atarak görevini fazlasıyla yaptı.

Umut Nayır bu kadar çok koşup da topa bu kadar az temas etmekle bir rekor kırmıştır diye düşünüyorum. Bu tür maçlarda Augusto varken Umut Nayır onbir futbolcusu olamaz.

Oulai genç yaşına rağmen orta sahada arı gibi çalıştı ancak Oulai’nin oyununu geliştirecek verimliliğini artıracak bir sekiz numara olmayınca bütün çabaları boşa gidiyor. Gördüğü sarı karta üzülüp ağlaması bizi de duygulandırdı. Genç yaşında Galatasaray’a karşı oynamayı çok istediği belliydi ancak kısmet değilmiş.

Sonuç olarak Trabzonspor yine bir şekilde galip geldi bayrama mutlu girmek iyi olacak. Ancak tempo yok, takım oyunu yok, futbol yine yok, yapacak bir şey de yok.

Bu futbol anlayışı ile milli aradan sonra sahamızda oynayacağımız Galatasaray maçında umarım hayal kırıklığı yaşamayız…