Ülkemizde yaşanan II. Maraş olayları ve Suriye deki hadsiz tepkiler geçici sığınmacı mevzumuzun kaynama derecesine yaklaştığını, ulaştığını gösteriyor.

İktidar sahiplerinin milyonlarca sığınmacıyı kısa sürede yolcu edebilme fikri de yok imkânı da… Ama milli öfkeyi sakinleştirebilecek, milli hassasiyetleri ikna edebilecek adımlar atmalı, sığınmacılar için geri dönüş takvimi hazırlamalıdır.

1978’de yaşanan ve Maraş olayları denilen trajik depresyonun hala tedavisi devam ederken bir benzerinin vuku bulması ne Milletimize ne Maraş’ımıza yakışmazdı.

Aziz ve asil Milletimizin ne arşivinde ne de karakterinde yakma, yıkma, yağma, katliam, taciz, tecavüz gibi vandalizm sepetinin objelerinden herhangi birisi yoktur Elhamdülillah.

Milletimiz dini ve ırki farklılıklar üzerinden kin ve nefret güdülemesine hep kapalı olmuştur. Hiç bir masum, mazlum ve mağdura efelenmemiş, hücum etmemiş, kılıç savurmamış, tetik doğrultmamıştır.

Lakin hiç bir yabancıyla da vatanını paylaşmamış, devletini bölüşmemiş, töresini tartışmamıştır.

Geçen hafta yapılan bir ankete göre ülkemizdeki geçici sığınmacıların % 95’i geri dönmeyi düşünmediklerini lütfetmişler!

Aksi görüşte olmaları sürpriz olurdu zaten. Niye gitsinler ki! Ekonomik sorumlulukları yok, askeri sorumlulukları yok, sosyal ve kültürel sorumlulukları yok, istihdam ve sosyal güvenlik sorumlulukları yok, ikamet ve ulaşım sorumlulukları yok, medeni kanuna dair sorumlulukları yok. Üstüne ulusal ve uluslararası karşılıksız sponsorluk hizmeti de alıyorlar.

Vallahi bende olsam gitmem. Hatta elimden gelse bir şekilde Suriye vatandaşlığına geçip sığınmacı olarak Türkiye’de yaşamayı arzularım şüphesiz. Daha ileri gideyim konforlu yaşamın merkezi sayılabilecek İsveç, Norveç, İsviçre, Kanada gibi ülkelerden bile sığınmacı akımına uğrayabiliriz.

Bu sığınmacıları el bebek gül bebek yaşatmayı, ekmek elden su gölden beslemeyi, pamuklara sarmayı, yavuz hırsıza çevirmeyi en kısa, net ve kati şekilde terk etmeliyiz.

Uluslararası hukuka, insan haklarına, törelerimize zıtlaşmadan bu insanları maddi ve manevi sınırlamalarla geri dönüşe hevesletmeli, inandırmalı ve zorlamalıyız.

Devletinin, milletinin bekasını, Cem'iyyetü'l-İhvânü'l-Müslimîn örgütünün muhibbanlığına tercih edenlerin her türlü psikolojik algısına müşteri olmamalı, boyun eğmemeli, eyvallah dememeliyiz.

Sığınmacı politikamızı, hem ulusal hem de uluslararası sahada radikal değişikliklerle yeniden dizayn etmeliyiz. Ekonomik zaaflarımızı demografik yapımıza fidye yaptırmamalı, vermemeliyiz.

Yazı dizimizin ikinci bölümünde sığınmacı sorununun çözümüne dair çeşitli alanlarda yapılabilecek yasal düzenlemeler ve politik hamleler ele alınacaktır.