Karadeniz insanı merhametlidir.

Hele Trabzon insanı…

Dağında, yaylasında, köyünde; kedisiyle, köpeğiyle, ineğiyle, kuzusuyla, kuşuyla iç içe yaşamıştır.

Bizim buralarda hayvan sadece “hayvan” değildir.

Evin bir parçasıdır, bahçenin bekçisidir, yaylanın sesidir.

Karadeniz insanı, kışın kapısının önüne gelen bir köpeğe yiyecek verir. Yaylada aç kalan bir hayvanı görse sırtını dönüp gitmez. Yaralı bir kuş bulsa elinden geldiğince yardım etmeye çalışır.

Çünkü merhamet, Karadeniz insanının kültüründe vardır.

İşte tam da bu nedenle TRT ekranlarında yayınlanan “Taşacak Bu Deniz” dizisindeki dinamit patlatma sahnesi beni rahatsız etti.

Senaryo gereği çekilmiş bir sahne denilebilir.

Kurgu denebilir.

Bir aksiyon sahnesidir, denilebilir.

Ama Karadeniz coğrafyasında geçen bir dizide, hayvanların da bulunduğu bir ortamda dinamitle patlatma görüntüsünün bu kadar sıradanlaştırılması bana göre üzerinde düşünülmesi gereken bir durumdur.

Çünkü burası Karadeniz…

Burada taşın, toprağın, ağacın, suyun bile bir hatırası vardır.

İnsanıyla hayvanı yıllardır aynı hayatın içerisindedir.

Bizim yaylalarımızda çoban köpeğinin sesi, kuzunun melemesi, horozun ötüşü hayatın doğal bir parçasıdır.

Dolayısıyla Karadeniz’i anlatan bir yapımda hayvan sevgisi ve doğaya saygı konusunda çok daha hassas olunmasını beklemek hakkımızdır.

Televizyon dizileri sadece hikâye anlatmaz.

Aynı zamanda bir kültürü de anlatır.

Trabzon’u, Karadeniz’i, Karadeniz insanını ekrana taşıyorsanız; bizim insanımızın inatçılığını, cesaretini, hırçınlığını göstermek kadar, merhametini de göstermek zorundasınız.

Çünkü Karadeniz insanının sertliği dışarıdan görünendir.

İçinin yumuşaklığı ise onu tanıyanların bildiğidir.

Bizim insanımız hayvana kıyamaz.

Yaylada mahsur kalan bir canlı için yolunu değiştirir.

Sokaktaki hayvanı görmezden gelmez.

Bu nedenle ekranda dinamitle patlatılan sadece kaya, toprak veya bir yapı değildir.

Böyle sahneler, farkında olmadan merhamet duygusunu da patlamanın bir parçası haline getirebilir.

Elbette dizi senaryosunda aksiyon olacak.

Elbette çatışma, gerilim, heyecan olacak.

Ama bunların hiçbirisi hayvan sevgisini ve doğaya saygıyı ikinci plana atmanın gerekçesi olmamalı.

Özellikle TRT gibi kamu yayıncılığı sorumluluğu bulunan bir kurumun ekranında bu hassasiyet daha da önemli.

Çünkü Karadeniz’i anlatırken sadece silahı, dinamiti, öfkeyi ve kavgayı göstermeyelim.

Karadeniz insanının merhametini de gösterelim.

Çünkü biz Karadenizliyiz.

Dağımız serttir.

Denizimiz hırçındır.

İnsanımız zaman zaman öfkelidir.

Ama kalbimiz yumuşaktır.

Ve o kalpte hayvana da, doğaya da yer vardır.

Dinamiti patlatabilirsiniz…

Ama lütfen merhameti patlatmayın.

Çünkü Karadeniz insanının en güzel taraflarından biri, sert görünen yüzünün ardındaki o büyük merhamettir.