İnsanoğlu bu ya hep bekler istisnasız. Sevgi bekler, ilgi bekler, şefkat bekler, fırsat bekler, zamanı bekler, gideni bekler, geleni bekler.

Madden bekler, manen bekler, özlemle bekler, nefretle bekler, sabırla bekler, sabırsızlıkla bekler.

Beklemeyi unutanlar yaşamayı da unutmuşlardır. Artık sosyolojik evreden biyolojik evreye geçmişlerdir.

Neyi, kimi, niçin, ne zaman beklediğimiz elbette önemlidir. Ama esas mevzu "nasıl" beklediğimizdir.

Nasıl beklediğimiz kaderimizin, bedenimize bir lütfudur bazen, bazen bir zulmüdür. İmtihanıdır her halükarda.

Hani beklersiniz de bir mücadele verirsiniz vuslatı öne çekmek için. İşte bu size bir lütuftur.

Bir de beklersiniz çaresizliğin kol gezdiği mecralarda. Bedeniniz yıkık, duygularınız allak bullak. Yollarınız kapalıdır, alın yazınız flu. Bu da zulmüdür size kaderinizin.

Her şiirin bir hikayesi vardır yazarının esinlendiği. Aslında herkesin vardır benzer hikayeleri. Bazıları gizler, bazıları anlatır, bazıları yazar. Yazanlar herkesin ortak sözcüsü olurlar. Beğeninize saygılarımla.

BEKLEDİĞİM

Bir ümitti beklediğim batan güneşten,

Kaybolup gittiğim girdap yakardı sanki.

İhanetti yükseklerde sevgiden kopan,

Dağlardan denize nefret akardı sanki.

Bir buluttu beklediğim rüzgarların doğumundan.

Var olup gittiğim dünya güneşe tapardı sanki.

Kovmak istedikçe duygularımı, şimşekler çakardı,

Gönlümde ateşten fırtınalar kopardı sanki.

Bir davetti beklediğim yıldızların ülkesinden.

Azrail şah damarımda yaşardı sanki.

Balyoz gibi vururdu karanlık, dağılırdım ufuklara.

Özlemlerim geceden geceye taşardı sanki.

Bir çiçekti beklediğim ihanetin bahçesinden.

Toprak taze akmış volkan gibi kokardı sanki.

Geç kalan bahara inat, soğuk kusardı zemheri.

Yalnızlık kaderimi akrep gibi sokardı sanki.

Bir sabırdı beklediğim nisan yağmurlarından.

Gökkuşağından benliğime isyan dolardı sanki.

Yaşatmak istedikçe içimdeki tutsak sevgiyi.

Kırağı çalmış çiçekler misali solardı sanki.

Bir sevgiydi beklediğim sıradağların kızından.

Sabrım paslı mavzer yatağında dururdu sanki.

Delidoluydu yalnızlığım çıkar giderdi öfkelere.

Öfkelerim duygularımı yerden yere vururdu sanki.

Bir lütuftu beklediğim dolunayın tanrısından.

Yoğunlaşırdı hasretim alacakaranlığa patlardı sanki.

Alın yazım sarkardı sıradağlar ardına kaybolurdu.

Kriz vururdu bedenime iradem çatlardı sanki.

Bir çıkıştı beklediğim törelerin kehanetinden.

Küstahlaşırdı talihim, kutsalıma küfrü basardı sanki.

Yakardım geceleri yüklü bulutların ateşinde.

Azrail cesedimi ihanetin dallarına asardı sanki.

Cide (Mart 2000)