Nacizane bir futbol eleştirmeni vasfıyla dün Papara Park’tan bize iş çıkar mı diye ekranın karşısına geçtim. Doksan küsur dakika işkence izledim. Futbolun bu denli rezil edildiği, katledildiği, ırzına geçildiği müsabaka hatıralarımda yok gibi.

Olur ya bir futbol randevusunda iki takım da iyi futbol oynar, iki takımdan biri iyi futbol oynar, iki takımda kötü futbol oynar. İnanın yukarıdaki ihtimallerin hiçbiri vuku bulmadı dün Papara Park’ta.

Hadi Pendikspor’u bir sezonluğuna hoş görelim. Çünkü İstanbul’un Süper Lig’deki sığınmacı takımlarından Pendikspor ve komşusu İstanbulspor ligin ortalarında küme düşerler. Ne etleri ne butları bu mecrada meydan okumaya müsait değil.

Ya Trabzonspor! Bu denli oyun sefaleti için milyonlarca dolar yatırıma, teknik adama, profesyonel futbolculara, altyapıya, üstyapıya ve diğer organizasyonlara ne hacet.

Şut yok, çalım yok, orta yok, verkaç yok, üç pas yok, dripling yok, tempo yok, heyecan yok, temaşa yok...

Takım sağdan gelemiyor, soldan gelemiyor, ortadan gelemiyor, yerden gelemiyor, havadan gelemiyor, kontra gelemiyor...

Bir takım kadro kalitesinin vadettiği verimlilikten fersah fersah uzaktaysa acilen profesyonel tetkik ve tedaviye ihtiyacı vardır.

İhtimallerden biri odur ki Bjelica ve kıdemli futbolcularımız arasında görev ve hedef uyuşmazlığı had safhada. Skor ve oyun fark etmeksizin Abdüş’ün, Uğurcan’ın, Baka’nın, Visca’nın, Bozok’un vücut dilleri hep mutsuz, umutsuz, donuk ve negatif.

Bir diğer olasılık da duygusal (!) tepkilerdir. Bu sezon kadroya dahil edilen futbolcuların maaşları düzenlenirken gösterilen cömertlik eskilerin zoruna gitmiş olabilir.

Ya da maaşları ödenmeyen futbolcu ve teknik ekibin iş yavaşlatma eylemi söz konusudur. Olur mu olur.

Ortada futbol adına arşivlenecek herhangi bir done olmasa da olmuş gibi var sayarak saha içine girelim birazda.

Takımın tetkik ve tedavi bahsi mevzuunda teknik adamdan bahsetmedim. Çünkü o kalite kramponların hocasız dahi bu kadar basiretsizliğe mahkûm olmaları zordur.

Teknik ekibimizin tercihleri inanın futbol oyun şıklarında hiç biridir. Balkanlar, Ortadoğu ve Avrupa ‘nın en ağır santraforu ile eski dilde kontra yeni futbol lügatinde geçiş oyunu dizayn etmek ya da oyun bu minvale evrildiğinde Ounachu’yu sahada tutmak futbol aklıyla açıklanamaz. Aynen Abdüş’le, Baka’yla, Visca’yla, Trezaguet ile topu rakibe bırakıp geri alabilme saçmalığı gibi.

Bu saçmalığın mağduru da Mendy olmuştur. Orta saha ve ofans kadrosu içinde top çalabilme yetisine sahip tek oyuncu olduğundan bütün sahada koştu, didindi, kavga etti. Ama bir yere kadar. Ardından iki haklı ikazla oyundan ihraç edildi.

Geçen haftaki Hatay faciasını Abdülkadir üzerinden faturalandırma tavrı beyhudedir. Evet Abdüş de kendisinden umulanın asgarisi düzeyinde performans üretse de az koştuğunu, tez vazgeçtiğini kimse iddia edemez.

İki doksan dakikada da oyuna ne direkt ne endirekt zerre katkısı olmayan Bardhi’den vazgeçemeyen Bjelica’nın Trabzonspor’daki iş akdi artık tartışılmalıdır. Aynı mantalitenin istikrarı halinde zaten gelecek hafta Adana’dan Hırvatistan’a uçak rezervasyonu kaçınılmazdır.

Kaderin azizliği de olsa bu takımın ilk stoperi Denswil olmalıdır. Onun yanına diğer partneri seçilmelidir. Çünkü topla az buçuk arkadaşlığı bulunan tek stoperimiz Denswil’dir.

Maçın hakemi bu kategoride sorumluluk verilebilecek düzeyde görünmedi. Yediğimiz ikinci golde Mendy’ye topla karışık yapılan faule de Uğurcan’ın rakip futbolcuya kale çizgisi önündeki topsuz darbesine de seyirci kaldı.

Bizden sonra Galatasaray - Ankaragücü maçı vardı. İnanın bizim futbolcularımız Galatasaray’ı seyretselerdi birbirlerinin yüzüne bakamaz, ailelerinin huzuruna çıkamaz, bütün futbol kamuoyundan özür dilerlerdi...