Üç yıldır seyrettiğimiz coşkusuz, temposuz ve sistemsiz bir mentalitenin artık statükoya dönüşüne şahit olduk dün gece.

Ligin ilk maçı, iç saha, dolu tribünler, yeni transferler, vasat bir rakip bile motivasyon için eksik kalıyorsa bu takımın zirve değil zırva yarışı yapacağı, yapabileceği realitesini peşinen kabul etmek durumundayız.

Oyun karakterleri ve kaliteleri senkronize olamayacak bu futbolcu stoğunu Fatih Hoca’nın takım hüviyetine büründürebilmesi hem zor hem uzun süreli bir meşakkat gerektirecektir. Bu süreçte atı alan Üsküdar’ı geçecek ve Trabzonspor itibarı müsrif sezonlarından birisini daha yaşayacaktır muhtemelen.

Ounachu, Nwakaeme, Zubkov ve Olaigbe gibi oyuna sadece ofansif katkı verebilecek dört futbol figürü ile sahaya çıkıp rakip kaleye tek isabetli şut atabilen bir takımın kısırlığına nasıl çare bulunur bilemiyorum.

Geçen yıl defaatle belirttiğim gibi Zubkov arkasındaki bekler için bir talihsizliktir. Çizgide bekiyle oynama pratiği, karakteri yok maalesef. Bir hücum oyuncusunun iki ayağından birisini sadece yürümek için kullanması, toplu eylemlerden muaf tutması kabul edilebilir, izah edilebilir değildir.

Benzer bir paradoks da diğer çizgide yaşanıyor. Mustafa da önündeki açıkla oynayamıyor. Her pozisyonda adamın yanı başına bitiyor. Ya bırak be kardeşim bazı anlarda rakip bekle bire bir kalsın. Adamın üzerine gitsin, bir sağ sol yapsın, ön arka çeksin, fren ve amortisör sistemlerini zorlasın, tahrip etsin. Sürekli yanı başına intikal edip adamın etki alanını daraltıyor ve bilinçsiz taksirle performansını düşürüyor.

Bazı tercihleri teknik sebeplerle mi yapıyor yoksa beşeri münasebetler mi ağır basıyor anlayamıyoruz Fatih Hoca’nın. Nwakaeme yüzde yüz bir çizgi klasiğidir. Onu çizgiden uzak tuttuğunuzda futboldan da uzaklaştırırsınız. Ki dün gece gördük. Ayrıca artık tasarruflu kullanılması zaruri hale gelmiştir. Yoksa tempolu doksan dakikaları arızasız bitirme imkanı zordur.

Yeni transferler Pina ve Olaigbe için esaslı bir kanıya varmak tabi ki mümkün değil. İlk görünüm genç, atletik ve potansiyelli oldukları yönündedir. Lakin takımı ve ya oyunu çekip çevirecek, kurtaracak, şekillendirecek düzeyde asla değiller. Takımla beraber gelişim gösterebilecek, parlayabilecek oyuncu tipindeler.

Ounachu zaten aşina olduğumuz bir hikaye. İcra ettiği sporla eşgüdümü zor bir anatomik kitleye, bünyeye sahip olduğundan hem takımı adına hem rakibi adına riskler barındırıyor. Gerek hantallığı gerekse basit top kayıpları takımın hücumda tempo, pres kıvamını düşürüyor. Dün gece olduğu gibi ekibimize maçlar kazandırabilir ama oyun kazandırma rolü çok düşük olasılık.

Dün gece yaşadığımız bir başka dejavu da oyuncu değişiklikleri sonucu istenilen, beklenilen etkinin yaratılamaması, oluşmamasıdır. Aksine oyuna her müdahale takımın enerjisini düşürmüş, ahengini bozmuş ve performansına sekte vurmuştur. Bu ilginç istikrarı, tezati hocamızın elden ve gözden geçirmesi elzemdir.

Kardeşim içimizi kararttın. Yeter artık. Yok mu yüreğimizi genişletecek bir kaç tespitin, cümlen diyenlerin duygularına da bir parmak bal çalalım. Takımımız geçen yıla göre biraz daha hızlı paslaşabiliyor, ön alan baskısını belirli sekanslarda daha şiddetli yapabiliyor, hücumda çoğalabiliyor ve Folcarelli.

Sezon başıdır, ilk maçtır, henüz hazır değiliz, transferler bitmedi gibi gibi bahanelerle avunabildiğiniz, avunabildiğimiz sürece ortaya karışık bu oyundan, takımdan mutlu olmakta bir erdemdir...