Trabzonspor, kendi evinde genelde kendine ters gelen rakiplerinden biri olan Alanyaspor’la berabere kalarak Papara Park’ta bir puana razı oldu.

Aslına bakarsanız bir puanı bile hak eden bir oyun sergileyemedi.

Galatasaray maçındaki futbolu görünce biraz olsun umutlanmıştık.

Ölümü gösterip sıtmaya razı göstermek diye bir deyim vardır ya, Fatih Hoca da bize Olaigbe’yi gösterip Muçi’ye razı etmeye çalışıyor gibi hissettik açıkçası. Galatasaray maçında övdüğü Muçi’yle maça başlar diye düşünüyordum aslında. Yapmadı, Muçi’yi yanında oturttu. Olaigbe’yi oynattı. Sonradan kurtarıcı diye Muçi’yi oyuna sürdü diğer prensi Arif’le birlikte…

Samsunspor maçına bir dönün bakın isterseniz.

Hemen hemen aynı senaryo…

Bireysel olarak Onana, Folcarelli biraz da Zubkov (birkaç top ezmesine rağmen) maçın iyilerindendi.

Onuachu’da gözle görülür bir form ve heyecan düşüklüğü gözlemliyoruz. Bu son maçın devre arasında kendi ülkesinin milli takımından çıkarılmış olmasını sadece bu maç özelinde kabul edebiliriz ancak kesinlikle eski Onuachu ortalarda yok. Sistem mi onu yordu yoksa kafası mı karışık onu da bilmiyoruz.

Oynanan oyunu çok da yorumlayamayacağız, çünkü ortada bir oyun planı göremedik. Her şeyi Onana’ya bırakan uyur gezer bir takım vardı sanki sahada. Hocamızın da kulübede oyuncularına eşlik eden bir pozisyonu vardı. Yaptığı değişiklikler de bunu ispatlıyordu.

Madem Visca ve Sikan’ı seni kurtarsın diye son on dakika oynatıyorsun, ilk onbirde neden tercih etmiyorsun?

Her iki futbolcuyla ilgili kafalarda sorular var. Bu soruların tek cevabını bilen ise Fatih Hoca!

Oynadığımız takımlara ve aldığımız sonuçlara bakılınca pek de pembe bir tablo durmuyor önümüzde maalesef.

Ama umutluyuz Fatih Hoca’dan. O da bir özeleştiri yapacaktır diye düşünüyoruz.

Hakeme gelince, bu sezon Papara Park’ta izlediğimiz en iyi hakem performanslarından biriydi bize göre.

Keşke hep böyle olsalar.