Bazı mağlubiyetler vardır…

Skor tabelasına bakarsınız, “Futbol bu, kaybedebilirsin” dersiniz.

Bazı mağlubiyetler ise vardır ki, skor sadece görünen yüzdür.

Amedspor karşısında alınan 2-1’lik yenilgi tam olarak böyle bir mağlubiyettir.

Çünkü Trabzonspor maçı kaybettiği için değil, maçı kazanabilecek hiçbir irade ortaya koyamadığı, ruhuna ihanet ettiği için eleştirilmelidir.

11. dakikada Mohamed Salah’ın attığı golle öne geçiyorsunuz.

Rakibinizin bütün planını bozuyorsunuz.

Elinizde dünya yıldızı var.

Skor avantajı sizde.

Ama 90 dakika sonunda sahadan mağlup ayrılıyorsunuz.

Üstelik galibiyet golünü 90. dakikada yiyerek…

Bu tablo Trabzonspor adına ciddi bir alarmdır.

Trabzonspor’un en büyük problemi artık tek tek futbolcular değil.

Takım olamamak.

Salah’ın kalitesi tartışılmaz. Transfer edilmesi her anlamda çok büyük iş.

Ama Salah’a topu verip gerisini ondan bekleyemezsiniz.

Bir takımın yıldızı ne kadar büyük olursa olsun, o yıldızı besleyecek bir sisteminiz yoksa sonuç değişmez.

Trabzonspor’da bugün en çok ihtiyaç duyulan şey transferden önce oyun aklıdır.

Fatih Tekke’ye zaman tanınması gerektiğini söylemek kolay. Yeni takım, yeni oyuncular, uyum süreci, sakatlıklar vs.

Bunların hepsi doğru.

Ama Trabzonspor’un sabır kredisi sınırsız değil.

Özellikle de sahada oyun planının izleri görünmüyorsa.

Amedspor karşısında Trabzonspor’un oyunu neden bu kadar geriye yaslandı?

Neden ikinci yarıda rakibe karşı baskı kurulamadı?

Neden maçın son bölümünde takımın kazanma isteği yerine “maçı bitirelim” görüntüsü ortaya çıktı?

Ve en önemlisi…

Trabzonspor neden rakibinden korkuyormuş gibi oynadı?

Bunların cevabını artık teknik heyet vermeli.

Çünkü büyük takım olmanın en önemli şartlarından biri, rakibin kim olduğundan bağımsız olarak kendi oyununu kabul ettirmektir.

Trabzonspor bunu yapamadı.

Hocanın istifasını kabul etmeyen Yönetim de artık aynaya bakmalı.

Çünkü Trabzonspor’un bugün kaybettiği sadece üç puan değil.

Kendisine olan güvenidir.