Öncelikle süper lige çıkan Samsunspor’u ve Rizespor’u kutluyorum. Her ne kadar fanatik Samsunspor ve Rizespor taraftarlarının kötü paylaşımlarını görmüş olsak da sonuçta onlar bizim komşularımız ve bölgemizin takımları, biz her zaman onların abileri sayılırız. Her şeyi görmeyelim duymayalım; her iki takımı tutup da Trabzonspor’a sempati duyan ya da bu illerimizde oturup da Trabzonspor’u destekleyen taraftarlarımız var.

Uzun bir aradan sonra nihayet rahat bir maç seyrettik, her ne kadar Karagümrük mü kötü oynadı biz mi iyi oynadık tam olarak anlayamasak da sezonun en rahat maçı oldu diyebilirim.

Trabzonspor daha çok pas yapıyor daha hızlı oynamaya çalışıyor ancak hızlı oynama ve yanlış pas tercihleri nedeniyle çok pozisyon harcıyoruz.

Sezon başından beri bu kadar çok gol pozisyonuna girdiğimiz başka bir maç yok.

Kaleciye geri pas alışkanlığını bir türlü çözemedik, tam olarak saymadım ancak herhalde 20’nin üzerindedir ve kaleciye oynadığımız topların çoğu Uğurcan tarafından ya rakibe ya da taca atıldı, artık bu sorunu çözmemiz lazım.

Bireysel olarak futbolcuları değerlendirecek olursak; Arif ile Eren arasında ne fark var ikisi de yetersiz ancak Arif Eren’i aratmadı, yediğimiz golde Hüseyin ile beraber uyudular aradaki frak Eren bütün maç boyunca uyuyor.

Trezequet’in en büyük şanssızlığı Nwakaeme’den sonra Trabzonspor’a gelmiş olmasıdır.

Sezon başından beri denediği golü bu akşam attı. Yine bu akşam oynadığı maçtan bir CD yapılsa iyi bir transfer yapar ama aynı maçta kaçırdığı gollerden bir CD yapılsa kimse para verip de almaz. Ama bu maç gösterdi ki elde tutulabilecek bir futbolcu.

Abdülkadir bir var bir yok.

Bakasetas ve Visca hiç yok.

Siopis işkebit gibi, bize orada arı lazım.

Maxi Gomez’i sanki kenarlara çeken bir lastik var halbuki Trabzonspor’un santraforu hep gol bölgelerinde dolaşmalı.

4-1’lik maçta pozisyonu yok.

Uzun bir aradan sonra farklı galip gelmek güzel ancak gelecek yıl zirveye oynamak için daha alacak çok yol var…