2010/2011 sezonundan itibaren bu maçın ikinci yarısındaki gözü karalığı, gözü dönmüşlüğü, adanmışlığı hiç izleyememiştik doğrusu.

Bilmiyorum devre arasında Alanzinho soyunma odasına gidip kısa bir psikolojik terapi mi yaptı o günlere dair ya da ruh mu çağırdılar o sezondan.

Belki de Mustafa’nın mahcubiyeti ya da gözyaşları doldurdu zihinlerini, yüreklerini.

Tekmeye kafa, itibara gövde, skora isyan nasıl olur, nasıl olmalı gösterdiler cümle aleme bu gece.

Hani terörle mücadelede özellikle sınır dışı efsane operasyonlarda "telsizi kapatmak" jargonu vardır ya işte böyle bir çılgın ikinci yarı izledik.

Hocanın, taktiğin ve mantığın kontrolünden çıkan on futbol emekçisi dikine, inadına, kaosuna kavga ettiler taraftarların huzurunda.

Yanlış anlaşılmasın lütfen. Oynanan futbolun modern olduğunu, ideal olduğunu, arzulanan olduğunu iddia etmiyorum.

Aksine Trabzonspor dün 90 dakika çok kötü bir organizasyon seyrettirdi bize. Bu fecaatin ilk yarısı sefilce, ikinci yarısı ise çılgıncaydı.

İlk yarıdaki sefaletin sebeplerini analiz edelim nacizane. Önce takım halinde bir fiziksel resesyon (gerileme, düşme) süreci geçirdiğimiz ortada. Üstüne sakatlıklar ve sakatlıktan dönen futbolculardaki (Muçi, Ounachu), formsuzluk da cabası.

Sonra Zubkov, Nwakaeme, Oulai gibi topa basma, dinlendirme ve yönlendirme vasıfları olan kramponların ilk 11’de başlamaması da belirleyici oldu bizim adımıza. Bu üçlünün yokluğunda belki de ligimizin en güçlü ve atletik kadrosuyla fizik ve tempo yarışına girmek durumunda kaldık ve ezildik tabi.

Önde top tutamadık, atak sonlandıramadık, geçiş yedik. Öyle ki Göztepe takımı bilinen sisteminden çıkıp önde baskı yaptı, alan daralttı ve gol buldu. Hatta maçı bizim adımıza utanılacak skorlara taşıyacak pozisyonlar da buldu.

Fatih Hocanın haftalardır formsuz olan bu üçlüyü yedek bırakmasını da oyuna yaptığı rotasyon dokunuşlarını da eleştirmek mümkün değil. Augusto biraz daha erken Salih biraz daha geç çıkabilirdi oyundan. Ounachu ise sahada kalan en formsuz bordo maviliydi ama denize düşen Tekke’nin ona sarılması çok da absürt sayılmaz.

Mustafa, Trabzonspor kariyerinin en negatif ve keyifsiz maçını oynadı. Kırmızı kart gördüğü dakikaya kadar savunduğu bölge yol geçen hanına döndürüldü rakibimiz tarafından. Ne basabildi ne çıkabildi ne kademe yapabildi. Olsun canı sağ olsun. Nazarlık olsun Mustafa’ya.

Mustafa’nın veya sol savunmamızın çöküşünde Augusto ve bazen de Muçi’nin kademe katkısı sunmaması, sol stoper Salih’in gerekli kaymaları yapamaması da etkiliydi. Bütün bu aksaklıklara müdahale etmek için bölgeye intikal eden Folca da çok kötüydü ilk yarı.

Burada bir parantez açayım. Adana Demirspor’un bol gollü mağlubiyetlere revan olduğu sezon bu Arda Okan’ın transferine dair tavsiyelerim oldu. Sakalımız olmadığından sesimize itibar edilmedi. Artık biraz pahalı olacak ama bu çocuk yerli futbolcu tercihimizin bir numarası olmalıdır.

Bu sezon kupa macerası dışında bitti artık. Kalan iki maç teferruattır. Fatih Hocadan beklentimiz dün ikinci yarı seyrettiğimiz çılgınlığı terbiye ederek, sistemleştirmektir şablonlaştırmaktır. Bizim taraftarımız bu moddaki takımın aldığı, alabileceği her skora gönül tutar, alkışlar.

Nwaiwu, Ozan, Pina ve ikinci yarıda Folcarelli müthiş kavga ettiler. Sağ olsunlar var olsunlar.

Maçın hakemi kötü değildi berbattı, faciaydı. Mustafa’ya gösterdiği ikinci sarı bir telafi garabetiydi. İki dakika önce atamadığı futbolcumuzu üstelik faul bile olmayan pozisyonda cezalandırmak bu seviyelerde olmadığını gösteriyor. Pina ve Folca’nın maç boyu derdest edilmeleri umurunda bile olmadı. Sonra Nwaiwu’nun rakip futbolcuya topsuz alanda yaptığı hareketi görmezden geldi. Yetmedi yüreği. Maçın sonlarında lehimize çaldığı uydurma faulleri de kabul etmiyoruz.

Özetle ne kabiliyeti ne cesareti kabul edilebilir değildi...