Puanları kaybettik, hedefleri kaybettik, ümitleri kaybettik özetle bir sezonu kaybettik iki haftada.

Aslında beklenmedik, umulmadık bir başarı hikayesiydi Trabzonsporlu futbolcuların ve Fatih Hoca nın yazmaya çalıştığı.

Adım adım, sessiz sedasız, futbolun baronlarını, kliklerini ürkütmeden yaklaşıldı ve nihayet ortak olundu zirveye.

Bir destana, bir coşkuya ramak kala yine, yeniden hüzünlü dejavularımız tuttu.

Kırıldık son düzlüklerde streslerimizden, çaresizliklerimizden, stratejik ihmallerimizden.

Geçen hafta Alanya’da bıraktığımız şampiyonluk hayallerimizden sonra dün de şampiyonlar ligi hedefine el salladık Papara’da.

Futbolun sürprizlere maruz geleneğine saygısızlık yapmak istemem ama takımımızın konjonktürel performansı, fikstürü, futbolcu bazlı handikaplar, rakiplerimizin avantajları gibi gibi parametrelere bakıldığında ligin devamında sıralamamız değişmeyecektir.

Aynen geçen hafta olduğu gibi Başakşehir maçında da pasif ve kısır kalan hücum aksiyonlarımız belirledi skoru da talihi de.

Evet üretim departmanımızın lideri Ounachu işbaşı yaptı. Evet mesai arkadaşlarından Nwakaeme bitik, Zubkov zihinsel ve fiziksel düşüşte, Augusto mevki randımansızlığı yaşıyor ama bu kadar düşük seviye  olamaz, olmamalı.

Oluyorsa, olduysa bu departmanın lojistik desteğinde aksamalar olduğu hususunu göz ardı etmemeliyiz.

Bizim için daha doğrusu Fatih Tekke sistemi için Batagov bir stoperden fazlasıydı. Savunma katkısı yanında oyunun, hücumun arka planıydı. Ön alan baskısına maruz kalındığında topu ikinci ve üçüncü bölgeye güvenli ve isabetli paslarla, driplinglerle ulaştırma, taşıma onun işiydi.

Böylece rakiplerin hücum pres planı, ısrarı alamete uğruyordu. Saha içi kompaktlığı bozuluyordu.

Batagov olmayınca Saviç, Nwaiwu tandemi aralarına bir orta saha oyuncusu almak durumunda kalıyorlar. Alanya’da Folcarelli, dün de Ozan stoperlerin teknik yetersizliği nedeniyle geriye gelerek orta sahayı eksik bıraktılar.

Ozan’ın stoper Augusto’nun forvet alanlarına dair görevleri nedeniyle koskoca orta saha Oulayi’ye kaldı. Fizik kapasitesi sınırlı olan bu sempatik çocuğun hem hücuma hem savunmaya koşma pozisyonu yoruyor onu, telef ediyor kalabalıklar arasında.

Dar alanlardaki kıvraklığı, öngörülmezliği, baskı altındaki sükuneti ve pas kalitesi yetmedi sempatik görünümü ve tavırları ile bir futbol fenomeni bu çocuk. Sağında, solunda, etrafında klas kramponlar olursa, olduğunda çok farklı bir star ve seviye seyredecek futbolseverler.

Batagov’un olduğu gibi  Muçi’nin de Fatih Hocanın sisteminde önemli bir rolü ya da işlevi vardı. Burada rol ya da işlev derken rolü verilmiş, işlevi plansız gerçekleşen aksiyonlar için kullandığımı belirteyim. Muçi kişisel becerileri sayesinde sıkışmış, tıkanmış birçok oyunu, rakibi sürpriz şutlarla, paslarla açarak puanlar kazandırmıştı takımımıza.

Süper Lig seviyesinde orijinal 11’imiz olduğunu ama kulübemizin yan sanayi kalitesinde kaldığını kabul edersek Batagov, Muçi ve Folcarelli’nin yokluğunda defolu bir oyun ve skor beklenendi, kaçınılmazdı.

İçimizi acıtan son saniyelerde kaybettiğimiz puanlardı, heyecanlardı.

Özetle kaybettik hep beraber. Biz motivasyonumuzu, takım şampiyonlar ligini, futbolcular kariyer şansını, Fatih Hoca hayallerini, Başkan büyük bir maddi kaynağı…

Maçın hakemini Ounachu’nun rakip stoperlerle boğuşmasında verdiği hatalı kararlar dışında başarılı bulduğumu belirteyim...