Son günlerde Vakfıkebir’de yaşanan bir toplantı polemiği, yerel yönetimlerle muhtarlar arasındaki ilişkinin yeniden tartışılmasına neden oldu. Trabzon Muhtarlar Federasyonu Başkanı Bekir Aktürk’ün yaptığı açıklama, ilk bakışta muhtarların itibarını koruma amacı taşıyor gibi görünse de satır aralarına bakıldığında farklı sorular da akla geliyor. Gazetecilere “Neden mağdura cevap hakkı tanıyarak haber yapmıyorsun?” eleştirisi getirenler belediye başkanıyla ya da ilgili tarafla görüşmeden yaylım ateşe girişmiş.

Bilindiği gibi Vakfıkebir Belediye Başkanı Fuat Koçal, geçtiğimiz hafta “Vatandaş Soruyor Başkan Cevaplıyor” programıyla yeniden halkın karşısına çıktı. Duyurusu günler önce yapıldı. Ancak muhtarlar özel davet beklemiş. Artık nedense?

Böyle bir toplantıya davet mi gerekir? Bence hayır… Duyan koşmalıydı. Çünkü başka yerde görüşemediğin, talebini iletemediğin başkan işte karşında. Git sor, al mikrofonu iste… Daha ne olsun.

Öncelikle şunu belirtelim; bir muhtarı küçümseyen, onurunu zedeleyen veya şahsiyetini hedef alan hiçbir ifade kabul edilemez. Ancak espri ile gerçek düşünceyi ayırt etmek gerekir. Kaldı ki ne Vakfıkebir Belediye Başkanı Fuat Koçal’ın ne de AK Parti İlçe Başkanı Ahmet Uzun, yaptıkları davranışlarla böyle bir düşünce oluşturmadı.

Espriyi eleştiriyorsanız bunun eleştirilmesi doğaldır. Ancak mesele sadece bu mudur?

Federasyonun açıklamasında toplantıya katılımın düşük olmasının nedeni olarak duyurunun geç yapılması (bu arada muhtarlara 2-3 gün öncesinden mesaj atıldı) ve muhtarların taleplerinin karşılık bulmaması gösteriliyor. Şu soruları sormak lazım…

Peki aynı muhtarlar, mahallelerinde yaşanan sorunları çözmek için belediye ile iletişimi tamamen kesmeyi mi tercih etmelidir?

Katılımın düşük olması bir protesto ise bunun bedelini kim ödüyor? Belediye başkanı mı, yoksa hizmet bekleyen vatandaş mı?

Daha da önemlisi, açıklamada sürekli olarak belediyelerin yetersizliği vurgulanırken muhtarların kendi sorumluluk alanlarına ilişkin herhangi bir özeleştiri görülmüyor. Oysa yerel yönetimlerde sağlıklı iletişim çift taraflıdır. Sorunların tamamını belediyelere yüklemek ne kadar doğruysa, tüm sorumluluğu muhtarlardan almak da o kadar yanlıştır.

Açıklamanın dikkat çeken bir diğer yönü ise siyasi göndermeler içermesidir. Hizmet eleştirisi yapılırken bir noktadan sonra metin, yerel yönetimlerin performansını değerlendiren siyasi bir bildiriyi andırıyor. Oysa muhtarlık kurumu, siyasi partiler üstü bir temsil makamı olarak görülmelidir. Muhtarların ortak sorunlarını dile getiren bir federasyonun daha kapsayıcı ve yapıcı bir dil kullanması beklenir.

“Muhtarın sesi milletin sesidir” ifadesi sıkça kullanılıyor. Ancak milletin sesi yalnızca muhtarlardan mı ibarettir? Belediye başkanları da sandıktan çıkmış, vatandaşın oylarıyla seçilmiş kişilerdir. Demokrasi, bir seçilmiş grubun diğer seçilmişleri değersizleştirmesi üzerine değil, ortak akıl ve iş birliği üzerine kuruludur.

Asıl sorulması gereken soru şudur: Vatandaş bugün muhtar ile belediye arasında yaşanan polemiği mi konuşmak istiyor, yoksa mahallesindeki yolun, suyun, parkın ve altyapının çözülmesini mi?

Toplumun beklentisi karşılıklı açıklamalarla tansiyonu yükseltmek değil, sorunları masada çözebilmektir. Muhtarların da belediyelerin de görevi kamuoyu önünde sert açıklamalar yapmak değil, vatandaşın günlük hayatını kolaylaştıracak hizmetleri üretmektir.

Sonuç olarak, bu tartışmada herkesin dönüp kendine bakması gerekiyor. Fuat Koçal’ın Vakfıkebir için söylediği onca şey, belediye birimlerinin ve Belediye Basın Bürosunun emeği polemikler arasında kayboldu gitti. Belediyeler hizmette eksik kalmış olabilir. Muhtarlar taleplerinin karşılık bulmadığını düşünüyor olabilir. Ancak çözüm, karşılıklı suçlamalarda değil; iletişimi güçlendirmekte, diyaloğu artırmakta ve vatandaşın sorunlarına odaklanmaktadır.

Çünkü vatandaşın beklediği şey açıklamalar değil, sonuçtur.