Trabzonspor, Rize’den yalnızca üç puanla dönmedi. Belki birkaç mağlubiyetin bile öğretemeyeceği dersleri kazanarak aldı. Üstelik büyük takım refleksini göstererek! İlk yarıda oyuna giremeyen, rakibinin temasına karşılık veremeyen bir Trabzonspor vardı. Rizespor, tribünün enerjisini sahaya taşıdı; koştu, bastı, Bordo-Mavililer’e nefes aldırmadı. Kalitenizin tek başına yetmeyeceğini hatırlattı. Devrede Thomas Reis’ın değişiklikleri kadar, istediği reaksiyon da belirleyiciydi. Soyunma odasındaki konuşmayı bilmiyoruz ama sahadaki karşılığı açıktı: Mücadeleye ortak ol, temastan kaçma, sorumluluk al! İkinci yarıda roller değişti. Trabzonspor, oyunun ve skorun kaderine müdahale etti.

3 puandan fazlası...

Rahat bir 1-0 mı, böylesine sarsılarak gelen bir galibiyet mi? Sezona bırakacağı iz açısından bu geri dönüşün değeri başka. Çünkü takım, işler kötü giderken de kazanacak gücü kendinde buldu. Büyük takım imzası biraz da budur. Sonra yine durdu. Oyunu sürdürmek yerine maçı bitirmeyi düşününce stres büyüdü. Bir sezonun inişlerini, çıkışlarını tek devreye sığdırdı. Üç gol yemek, dört attığınız akşam kabullenilebilir ama savunmadaki hatalar unutulamaz. Atılanlar kadronun gücünü, yenilenler çalışılması gerekenleri gösterdi. Asıl kazanç, hatadan dönüp yeniden ayağa kalkabilmekti. Her hafta işler yolunda gitmeyecek. Taraftar da kendini yalnızca rahat galibiyetlere hazırlamamalı. Bu takım bir hikâye yazacaksa böyle gecelerden de geçecek. Rize’de kazanılan, üç puanın yanında, maçın kaderini değiştirebilme inancıydı.