Dün akşamki maça özel önsözümüz son sözümüz olsun. Çok kötü futbol oynayan hatta onu da beceremeyen iki takımın birer puan alması statü hediyesidir.

İnanılır gibi değil! Hamsik gibi bir futbol ustasının, üstadın iki yıldır gösterisini ücretsiz ve süresiz seyretme imkanı bulan bazı futbolcular, hala temel futbol felsefesini ne fiziksel ne zihinsel açıdan öğrenememişler. Ömür gibi, Bardhi gibi, Gbamin ve Djaniny gibi futbolcular hala topla buluşma ve vedalaşma zamanlamasını ayarlayamıyor.

Yukarıda adı geçen yabancılara heyecanını, konsantrasyonunu ve aidiyetini kaybetmiş Vitor Hugo da eklenerek Ocak ayında sırtlarındaki bordo mavi forma süresiz çıkarılmalıdır.

Gelelim öz evlatlara… Kariyerinde Fransa Ligue 1 Şampiyonluğu bulunan UEFA Cup’ta gol krallığı yarışı yapmış Yusuf Yazıcı bu kötü takımda bile 46. dakikada sahada değilse ki; hala genç futbolcu etiketi üzerindeyken, yoğun bakıma ihtiyacı olduğunu söylemek yanlış olmaz.

Abdülkadir Ömür, Çarşıbaşı’nda futbolla ilgisi olan yediden yetmişe herkesin torunu, yeğeni, oğlu, kardeşi, abisi statüsünü kazanmış bir karakter. Hala da bu statüyü koruyor. Ancak üç Türk’ten birisi olma şansı dışında sahada bulunmasını gerektirecek performansı maalesef yok. On yedi yaşında daha yaratıcı, daha zeki, daha hızlı ve daha samimiydi. Oynadıkça kaybediyor, kayboluyor.

Hem Yazıcı’nın hem Ömür’ün önlerindeki uzun döneme yönelik yeni kariyer planlarına acilen ihtiyaçları var. Hem de en gerçekçi ve en profesyonelinden.

Bence Sayın Abdullah Avcı, Sayın Ahmet Ağaoğlu ve Sayın Ertuğrul Doğan önümüzdeki kırk günü, gelecek yılın hedefleri ve kadro planlamasıyla değerlendirmeleri en iyisidir.

Maçın hakemine gelirsek; her iki takımın berbat gösterisine senkronize olmuş şekilde yönetim göstermiştir.