"Ömür ve Umut Bozok çeşitli sebeplerden ötürü antrenmanda yoklar. Sebebini çok net şekilde bilmiyorum. Onunla ilgili de konuşup daha net bir bilgiye sahip olacağım diye düşünüyorum."

Maçtan sonra Abdullah Hoca’nın artık klasikleşen rakibin övülmesi, oyunun gelişim serüveni ve umut aşısı beyanatları derken yukarıdaki hayretle dinlediğimiz cümleler düştü Trabzonspor’un kurumsal dramına dair. Ne kulaklarıma inanabildim ne Hoca’ya.

Bir tarafta Trabzonspor; ülkenin futbol alemine bordo mavi tuğrasını yüreğinin ve bileğinin hakkıyla, şerefiyle basmış, İstanbul’un tahtını Anadolu’nun bahtını değiştirmiş bir futbol fenomeni. Fantastik bir mazi, milyonlarca taraftar, milyon euroluk bütçe, spor ve dernek mevzuatına uygun kurumsal tüzel kişilik, yönetim kurulu, denetim kurulu, divan, profesyonel çalışanlar, oynayanlar...

Diğer tarafta Abdullah Avcı; iki yıl önce kulübümüzü hem süper ligin hem gönüllerin şampiyonu yapmış, Türk futbolunun kendi çapında Auguste Comte’si, Wilhelm Wundt’u…

Ve O’nu ilk gelişinde de ikinci gelişinde de tercih eden, kayıtsız şartsız destek ve güven sağlayan Sayın Ertuğrul Doğan. Yani Başkanımız.

İşte bu ahval ve şerait mevcutken Kulübümüzün Hoca’sı, yıllık kazançları milyon euroları bulan iki futbolcumuzun; Abdülkadir ve Umut Bozok’un, takımla antrenmanlara katılmadıklarını, bu durum hakkında net bilgiye vakıf olmadığını, araştırıp öğreneceğini söyledi basın çalışanlarına.

Basına söylediklerinden çok anlatmak istedikleri damga vurdu gecemize.

Bir yandan iki üç haftadır şefkatiyle muhafaza eylediği Abdülkadir’in hamiliğini bırakırken diğer cephede yönetimi hedefe koyuverdi savunmasız.

Bütün bu tespitlerden ulaştığımız netice şudur ki: Ya yönetimle Hoca arasında iletişim dolayısıyla kurumsal ilişki arızalanmış ya da futbolcularla yönetim arasındaki profesyonel hiyerarşi askıya alınmış.

İşin özeti Trabzonsporumuz sportif, ekonomik ve kurumsal dip dalgalarına doğru sürükleniyor. İnşallah ben yanılırım...