Trabzonspor–Kasımpaşa maçı, futbolun bazen neden sadece skorla ayakta kaldığını hatırlatan karşılaşmalardan biriydi. Sahada oynanan şey bir oyun değildi; iki takımın da ezberleriyle yetindiği, riskten kaçtığı, hatayı beklediği bir bekleyişti. Trabzonspor topa sahipti ama oyuna sahip değildi. Top dolaştı, fikir dolaşmadı. Merkezde tempo yükselmedi, kanatlar sadece yer değiştirdi, ceza sahası ise ziyaret edilmesi zor bir alan gibi kaldı. Oyuncular yorulmadı ama rakip de yorulmadı. Çünkü oyun rakibi zorlayacak kadar cesur değildi. Kasımpaşa’nın planı daha netti: Savun, bekle, geçiş kovala. Ancak savunmadan çıkıldığında kopan bağlantılar, bu planı umut olmaktan öteye taşıyamadı. Buldukları tek ciddi an, bir organizasyonun değil, Trabzonspor’un savunma yerleşimindeki kararsızlığın hediyesiydi.

Bu maçta paslar vardı ama yönü yoktu. Şutlar vardı ama zamanı yanlıştı. Ceza sahasına girişler ya aceleyle yapıldı ya da mecbur kalındığında denendi. Tribün sessizdi çünkü sahadaki oyun, izleyeni oyunun içine çekmiyordu. Ne savunma arkasına yapılan tekrar eden koşular vardı ne de rakip blokları parçalayacak ısrar. Her şey ilk denemede oldu, olmayınca vazgeçildi. Süper Lig’in orta karar konforu, bu maçta kendini bütün çıplaklığıyla gösterdi. Elbette kazanmak her koşulda mükemmel! Trabzonspor kazandı. Hala hikayesi güçlü! Ama kazanan oyun yine olmadı. Bu arada “Nwakaeme ile sözleşme fesihini değil uzatmayı planlayın” bence! Onun aklına bu genç takımın ihtiyacı olacak çünkü… (Derin ironi içerir)