Trabzonspor, güç farkına rağmen sahaya karakter koyamayan, temposu düşük ve oyun gücü sınırlı bir görüntü sergiledi. Rakibine oyununu kabul ettiremeyen, topa sahip olsa da tehdit üretemeyen bir takım izledik. Uzun süre boyunca oynanan şey futbol değil, alışkanlıktı: ağır tempo, kısır hücum ve tekrar eden ezberler.
Fethiyespor’un savunma merkezli planı anlaşılabilir; ancak Trabzonspor’un bu plana çözüm üretememesi kabul edilebilir değil. Tartışmalı gol pozisyonu, VAR kararı ve sonrasında gelen Muçi golü oyunu çözdü gibi görünse de asıl mesele, Trabzonspor’un bunu kendi oyunuyla yapamamasıydı. Nwakaeme ve Ozan gibi oyuncuların tercih edilmesi Samsunspor maçı öncesi planlama anlamında mantıklı olabilir.
Fakat hiçbir plan, sahadaki düşük enerji ve üretkenliği maskeleyemez. Altyapı tercihlerinin yine devre dışı kalması ise ayrı bir başlık. Teknik ekibe saygı duyulur; ancak sahada sergilenen oyunun kalitesiyle “altyapı yetersiz” söylemi arasındaki tezat her geçen gün daha görünür hale geliyor.
Evet, galibiyet önemli. Ama bu maç bir kez daha gösterdi ki Trabzonspor’un asıl sorunu skor değil; cesaret, tempo ve oyun kimliği . Aynı futbolu, aynı bahaneleri ve aynı döngüyü konuşmaktan yorulan bir camia var. Bu camia artık daha fazlasını istiyor. Hem oyunda hem de söylemde!