Trabzonspor, Alanya’da işi başından sıkı tuttu. Birkaç maçtır eleştirilen başlangıçların aksine kalitesini ortaya koydu, rakibine neredeyse top göstermedi. Pina’yla açılan gol kapısı Salah’la genişledi. Sonrasında bir nevi eko moda geçti; gerektiği kadar hızlandı, gerektiği kadar oynadı. Elinizde ligin en iyi kalecisi, en iyi savunmacısı, en iyi kanat oyuncusu varsa bu rahatlığın bir karşılığı vardır. Üstelik son haftalarda performansını bambaşka bir seviyeye taşıyan Muçi de bu resme eklendi. Topu taşıdı, bağlantıları kurdu, hücumun aklı oldu. Tek eksiği goldü. Onuachu’nun Salah’ın golündeki katkısı da bu takımda herkesin birbirini tamamladığının örneğiydi.

Boateng’in dokunuşu

Savunmadaki sakinliğe bakmak gerekiyor. Saviç’in liderliği, Nwaiwu’nun gücü, geri hattın telaşsızlığı... Boateng’in dokunuşu hissediliyor; adeta duvar örmüş. Ancak Alanyaspor’un kaçırdıklarını da yok saymayalım. Skorun verdiği konfor, rakibe bu kadar fırsat tanımanın gerekçesi olmamalı. Yüzde 62 topa sahip olma, 607 pas, 21 şut... Birçok eksikle çıkılan deplasmanda oyunun ağırlığını koyabilmek kıymetli. Eksikler konuşulurken sahadakilerin bir düzen içinde çözüm üretmesi, Reis’in en büyük kazanımı. Yeni hücum grubunun birlikte oynama sayısı arttıkça mecburiyet avantaja dönüşüyor. Her maçı aynı tempoda oynamadan, kaliteyle çözerek, enerjiyi de koruyarak kazanmak uzun yarışın ihtiyacıdır. Trabzonspor bunu da yapabiliyor. Alanya’dan gelen üç puanın yanında bu olgunluğu da yazın bir kenara. Çünkü bunlar şampiyonluk alameti.